İzmir'in Tire ilçesinin kendi adıyla anılan meşhur şiş köftesine ''coğrafi işaret'' alınması için çalışma başlatıldı. Tire şiş köfte başta olmak üzere Tire karadutu, Tire çamur peyniri, Beledi dokuma ve Tire süs nalınlarının coğrafi işaret tescillerinin alınmasına

yönelik Tire Belediyesi Kültür ve Sosyal İşler Müdürlüğü öncülüğünde geçen yıl başlatılan, ancak yerel seçimlerin ardından devam ettirilmeyen çalışmaları Tire Ticaret Odası devraldı. İlk etapta neredeyse ilçenin adıyla özdeş hale gelen geleneksel Tire şiş köftesi için coğrafi işaret alınması üzerinde çalışan Tire Ticaret Odası, resmi ilan aşamasına geldi.

Tire Ticaret Odası Genel Sekreteri Aydın Taşan, yaptığı açıklamada, bir ürüne coğrafi işaret alınmasının, hem kültürel ve ticari olarak o ürünün korunmasında oldukça önemli bir işlem olduğunu belirtti. Bir ürünün adı eğer bir coğrafi bölge ile anılıyorsa, bunun o bölge için oldukça değerli bir ayrıntı olduğuna işaret eden Taşan, kendilerinin de Tire kültürünün önemli unsurlarından biri olan Tire şiş köftesini korumak ve gelecek kuşaklara esas yapısını bozulmadan aktarmak amacıyla yola çıktıklarını söyledi.

Taşan, yurt içinde ve dışında yaygın olarak bilinen, aranan ve beğeniyle tüketilen Tire şiş köftesinin, ününün yaygınlaşmasıyla birlikte birçok diğer kültür ürünlerinde olduğu gibi yozlaşmaya, taklide ve tahrife maruz kaldığını belirterek, şunları kaydetti: ''Coğrafi işaret tescil işlemlerini başlatmamızdaki asıl amaç Tire şiş köftesinin, Türk damak zevkine uygun olarak korunması ve aynı esaslarda üretimine devam ettirilmesini sağlayarak tanıtılmasıdır. Bu tür ürünlerin kontrolsüz şekilde özelliklerini yitirmemesi için ülkemizde Türk Patent Enstitüsü tescil işlemlerini yürütmektedir. Biz de Tire şiş köfte için Türk Patent Enstitüsüne başvurarak coğrafi işaret tescilini yaptırarak, bu ürünümüzü geleceğe taşımak istedik ve bu çalışmalarda Tescilli Tire Şiş Köfte Yönergesi tamamlanarak resmi ilan aşamasına getirildi.''

Tire şiş köftenin tarihi, 1800'lü yılların sonuna uzanıyor. Tireli bir yemek ustasının, 19. yüzyılda, eti elde yuvarlayıp tereyağıyla tavada kızartması sonucunda elde ettiği varsayılan bu geleneksel lezzetin yapılışı sırasında hiçbir katkı maddesi kullanılmaz.